به هر زنجیری که مینداخت اون زنجیر را پاره میکرد…

یقیناً احمقانه ترین کار زندگیش را کرد، اگه نگهش میداشت حالا در کنار قند و فشار خون و سکته قلبی و ضعف بینایی و تاسی،  یه چیز درست و حسابی هم بهمون به ارث می رسید

شانس هم نداریم بخدا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

خواب صبح، خوردن چیزهای شیرین، سایه چشم زدن، خیال پردازی، کادو کردن هدیه، نشستن سر سفره چیده شده، قدم زدن زیر بارون

پارسال یلدا سرما خورده‌گی شدید داشتم…

دو سال پیش یلدا سمینار داشتم ….

سه سال پیش یلدا امتحان میان ترم داشتم…

چهار سال پیش خانواده مکه بودن یه زائو رو دستم بود…

پنج سال پیش کار خاصی نداشتم ولی یادم نمیاد چکار کردیم!…

شش سال پیش خواهرم مریض بود و خونه ما بود…

هفت سال پیش خواهرم عقد کرده بود و تمام شب یلدا اختصاص پیدا کرد به کادو گرفتن و عکس گرفتن اون دوتا (عروس و داماد)، بنده هم در بخش سرویس فعالیت داشتم!!!…

هشت سال پیش برادرم مریض بود و همه جلوی تلویزیون درازکش بودیم بدون هیچ حرکت خاصی…

نه سال پیش یه جورایی کوفتمون شد فکر کنم اون خواهر بزرگه با شوهرش دعوا داشت…

ده سال پیش سبد میوه دست گرفتیم با هندوانه و اینا رفتیم خونه خواهر بزرگم که تازه عروس شده بود…

یازده سال پیش پدرم سکته کرده بود تازه از بیمارستان ترخیص شده بود…

دوازده سال پیش همه خانواده دور هم بودیم حالمون خوش بود فقط نمیدونم شب یلدا بود یا نبود!

سیزده سال پیش شب یلدا بود ما هم بودیم مریض هم نبودیم ولی فکر کنم شب یلدا اینقدر مهم نبود. چون ازش عکس و خاطره ای موجود نیست!!!..

از قبل از اون هم خاطره خاصی ندارم…

خودم هم جزو یکی از همین بیشعورها هستم، البته فرق من با بعضی ها این است که من خوب میدانم همه بیشعوریم و خود خواسته خودم را تافته جدا بافته می‌دانم تا راحت تر لقب بیشعور را برای بقیه استفاده کنم. این گونه است که از شعور خود به وجد می‌آیم و در جواب ابلهان بیشعور سکوت می کنم و بجای جواب های دندان شکن خودم را میخورم چون میدانم آن عوضی بیشعور لیاقت شنیدن فحش از دهان مرا هم ندارد و حواله اش میدهم به حضرت عباس تا به کمرش بزند! یا همین دوست بیشعورم را اینقدر بی محلیش میکنم تا بفهمد دیگر دوستی با شعورتر از من نخواهد داشت و از این غصه دق کند بمیرد… چرا راه دور بروم!!!‌ وقتی خواهرم بیشعور بازی درمی‌آورد و بچه اش را سر جان ما می‌اندازد تا به کارهای شخصی خودش برسد آنقدر دماغ بچه بیشعور نق نقویش را محکم می‌گیرم تا بفهمد خاله با شعوری چون من هم گاهی اوقات عصبانی و بداخلاق می‌شود!… یا وقتی مادرم بیشعور می‌شود و به من سی ساله دستور می دهد من با شعور آنقدر بد جوابش را می دهم تا بار آخرش باشد که شخصیت دختر با شعور و با کمالاتش را نادیده می‌گیرد… در ضمن به همسایه بیشعورمان هم کم محلی میکنم و فلان هم حسابش نمی‌کنم تا حالیش شود که چقدر بیشعور است، موجود نکبت!!! این دختر خاله بیشعور خودخواه را هم می پیچانم تا دفعه آخرش باشد که وقت خودش را با ارزشتر از وقت من میداند! بدجور کمین کردم تا بیشعور بعدی را سرجایش بنشانم…. نبود؟

ماشین‌ها پشت چراغ چهارراه ایستادند و زمان شمارش ۱۲۰ ثانیه‌ای شروع به شمارش معکوس کرد.

مرد به پسرک گفت فال هایت چند؟… پسر با لحن بچه‌گانه گفت دویست تومن… مرد پنج هزاری از جیبش درآورد و در جیب بچه گذاشت و گفت این مال خودت به کسی ندیا.

از پسر پرسید گشنه‌ای؟… پسر هیچ واکنشی نشان نداد.

گفت چرا گریه می‌کنی؟…. پسر هیچ حرفی نزد.

گفت اینجا نشین عمو… ببین خیس شدی. بیا اینطرف بشین. در همین لحظه دو دختر ده و دوازده ساله با لباس های مندرس و روسریهای بلند و پاره از راه رسیدند.

دختر بزرگتر پسرک را بلند کرد و با روسری‌اش موهای او را خشک کرد و دماغش را گرفت. گفت داداشی چرا گریه می‌کنی… بیا بخور. یک تکه نان را به پسرک داد. پسر تمام نان را در دهانش چپاند و خندید. باران آرامتر شده بود. دخترها پولهایشان را از جیب درآوردند و شمارش کردند و در کیسه‌ای که به گردن دختر بزرگتر بود ریختند. بعد خنده کنان دست پسرک را گرفتند و وسایلش را جمع کردند. حالا پسرک هم می خندید. با صدای بلند هم می‌خندید. گونه هایش چال افتاده بود و چشمانش برق زندگی و شوق داشت. با هم  خنده کنان زیر باران دویدند و دور شدند …. چراغ چهارراه بار دیگر قرمز شد و یکبار دیگر ۱۲۰ ثانیه ای دیگر شمارش شد…. مرد موتورسوار بی تفاوت از چراغ قرمز به خیابان زد و دور شد.

حالا شاید بپرسید چرا زیارت آقا علی عباس؟!… علتش اینکه علی آقا اسم پدرش عباس بوده و بنابراین نام او اینجوری میشه —>علی آقا پسر عباس… که مخفف آن همون آقا علی عباسه

اینجوری نه زن دروغ می‌گفته …. نه پسرها شک میکردن. خب خیلی طبیعیه دیگه… مادرشون آخر هفته ها میره زیارت و دعا و ثنا … اما کم کم پسرهای زن به زیادی زیارت رفتن مادر مشکوک می‌شوند، مخصوصاً اینکه فقط یه جا هم میرفته … هر هفته آقا علی عباس… و از همینجا بوده که بعد چند هفته گند آقا علی عباس هم درمیاد که بلههههههههههه …. عجب زیارتی و چه عبادت با خلوص نیتی… پسرها  رابطه آن دو را به هم میزنند و آقا علی عباس دوباره تنها میشه و تک زائر حرمش و بالطبع مراسم پرفیض زیارت نامه خوانی  را از دست میده و بعد ده سال از اون ماجرا آقا علی عباس هنوز تنهاست.

*آقا علی عباس…. امام زاده ای است در شمال غربی نطنز و در روستای بادرود کاشان

به خود سانسوری افتادم…

نمیدونم گذاشتن عکس برهنه تو وبلاگ سخت تره یا گفتن حرفهایی که هی پاک میشن؟!

داستان از این قرار است که پدر بزرگ مادرم عمری طولانی داشته. در سن صد خرده ای سالگی هم سرپا بوده. مادرم می‌گوید بابا جونم ( یا به اصطلاح گفتاری خودشان باب جون ) سرحال بود. دنداهایش همگی از خودش بود. یک روز پیغام میدهد که کمی ناخوش شده مادرم و مادربزرگم به خانه اش میروند تا جویای حالش شوند. مادرم می‌گوید باب جونم فقط گفت “جون از پاهام رفته” … بعد بلند شد وضو گرفت و نمازش را نشسته خواند. وقتی از خانه اش برگشتند به فاصله یک ساعت بعد خبر رسید که مُرد. به همین سادگی… زمانی که همسرش یعنی مادر مادربزرگ من فوت می‌کند تا سالها تنها زندگی میکرده تا اینکه روزی به پسرهایش و دخترهایش می‌گوید که برایش زن بگیرند. آن هم زمانی که صد سالگی را گذرانده بود… پسر بزرگش که دیگر پیرمردی بوده برای خودش، جلوی پدرش می‌ایستد و می‌گوید زن گرفتنت دیگر چیست؟ پدر هم نامردی نمی‌کند یکی در گوش پسر پیرش می‌خواباند تا دخالت بی‌جا نکند… خلاصه زنی می گیرد نابینا و بی سرپرست و خانه و زمینی هم به اسمش میزند و زن هم برای او سه فرزند بدنیا می‌آورد. دو دختر و یک پسر که همین دایی عزیز ماست.

دایی می‌گوید” بچه که بودم برادرهایم همگی پیرمرد بودند. همیشه برام سؤال بود که چرا من  باید به این پیرمردها بگویم داداش!!!! چرا خواهرهایم اینقدر بزرگ هستند… چرا اینهمه آدمهای بزرگ به من می‌گویند عمو و دایی” … دایی  می نشست و قصه هایش را تعریف می‌کرد و ما هم برایش غش و ریسه می رفتیم. از خاطرات مدرسه اش می‌گفت و اینکه یک بار درس نخوانده بوده و معلم چوبش میزند و تا آخر وقت مدرسه در زیر زمین مدرسه حبسش می‌کند. وقتی وارد زیر زمین می‌شود می بیند دختری با چشم های سبز از یک کلاس پایین‌تر هم در زیرزمین حبس است. آنروز با آن دختر دوست می‌شود و بعد هم عاشقش می‌شود. راهنمایی از هم جدا می‌شوند و دیگر دختر را نمی بیند … تا اینکه یکبار دختر را بعد از سه چهار سال می بیند در حالی که با نامزدش بوده. از احساساتش در آن لحظه می‌گفت و از عشقی که همیشه در دلش پنهان کرده بود. از داستانهای خوابگاهش می‌گفت و از شلوغ کاریهای پسران و از دانشگاه. کتابهایش را می‌آورد. تمام آنها با خط بریل بودند (چون مادرش نابینا بود تصمیم میگیرد معلم نابینایان شود). کتابها را می‌گشود و به ما خط بریل یاد میداد. آرزویش این بود که هیچ نابینای بی‌سواد نماند. خواهرم نقاشی می‌کشید و دفترهای طراحی و نقاشیش را می‌آورد تا دایی نظر دهد.  با هم صمیمی شده بودیم و همیشه انتظار روزهای تعطیل را می‌کشیدم تا بیاید و ببینمیش. تا اینکه پدربزرگم از رفت و آمد دایی در خانه ما با خبر شد. رگ غیرتش  متورم شد…. “پسر جوان در خانه‌ای که دختر دارند چه می‌کند؟” … مادرم جلوی پدرش ایستاد و گفت محرم من و بچه های من است و من خودم به او اجازه دادم بیاید. پدر هم دوستش داشت. اما پدر بزرگم دست برنداشت. ایستاد و گفت نه… فلان است و بهمان … رفت دنبال حکم شرعی تا ورود او را به خانه ما غدغن کند. یکروز تلفن زد که من از فلان آخوند پرسیده‌ام و او گفته چون دایی ناتنی دختر توست تنها به خود دختر تو محرم است و به دخترهای او محرم نیست. بعد هم دستور داد که دایی دیگر حق ندارد به خانه ما بیاید. دستور داد و رفت. پنج شنبه که شد دایی بی خبر از همه جا آمد. مثل همیشه شاد و سرخوش بود. وقتی نشست مادرم ماجرا را برایش تعریف کرد. دایی گفت این حرفها بی معنی است. من به ۱۱۶ زن و دختر محرم هستم و سالهاست که در خانه های همه شان رفت و آمد دارم.  راست می‌گفت. مادرم من دست کم ده دایی و خاله داشت که آنها هم بچه هایشان و بچه های بچه هایشان به دایی محرم بودند و چون جوان بود با همه ارتباط صمیمی داشت و همه دوستش داشتند. با اینحال به احترام پدربزرگم حرفش را پذیرفت. آن شب را در خانه ما ماند و فردایش رفت. هفته بعد پنج شنبه زنگ در خانه بصدا در آمد. وقتی در را گشودیم دایی بود. از مشهد بازگشته بود و برای ما سوغاتی آورده بود. سوغاتی هایش را گذاشت و یک چایی خورد و رفت. سوغاتی هایش چند عدد گل سر بود… خواهرهایم بغض کردند. مادرم بیشتر از ما ناراحت بود. رفت مسجد محل و داستان را برای پیش نماز تعریف کرد. پیش نماز گفت دایی محرم تو و دخترهای تو و دخترهای آنهاست …. چند جای دیگر هم پرس و جو کرد تا مطمئن شد. به پدربزرگم گفت که پرسیده‌ام و مشکلی ندارد. پدربزرگ قبول نکرد ولی مادرم به حرف او توجهی نکرد . زنگ زد به دایی که بیاید…. دایی آمد ولی نه دیگر مثل سابق. می‌آمد و کم میماند. می‌گفت آخرهای درسم است و باید خوب درس بخوانم تا قبول شوم و زودتر از تهران بروم. می‌گفت مادرم تنهاست و فلان و بهمان… بهانه می‌آورد. با اینکه بچه بودم خوب می فهمیدم دلیل رفتارش پدربزرگ است. نمی خواست او را برنجاند. دایی درسش تمام شد و رفت. رفت در شهر خودشان و معلم شد. سال بعد یکبار به خانه آمد و گفت عاشق دختری چشم سبز شده…. میخواهد زن بگیرد. چند وقت بعد تماس گرفت و برای عروسیش دعوتمان کرد. مادرم هنوز از دست پدربزرگم عصبانی بود. با او لج کرده بود. به عروسی دایی نرفت… می گفتند روز عروسیش اکثر  زنهای مهمانی محرمش بودند و از اول مراسم تا آخر در زنانه ماند و دخترها برایش رقصیدند…

دسته‌بندی شده در: خاطره ها ]]> http://deltayeghifavoosi.wordpress.com/2011/11/02/%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c/feed/ 7 deltayeghifavoosi http://deltayeghifavoosi.wordpress.com/2011/10/26/%d9%82%d8%b5%d9%87-%d8%b9%d9%85%d8%b1-%d8%a2%d8%af%d9%85%db%8c/ http://deltayeghifavoosi.wordpress.com/2011/10/26/%d9%82%d8%b5%d9%87-%d8%b9%d9%85%d8%b1-%d8%a2%d8%af%d9%85%db%8c/#comments Wed, 26 Oct 2011 08:29:35 +0000 شنگول‌بانو http://deltayeghifavoosi.wordpress.com/?p=1459 ]]> می‌گویند آدمی چون به سن بیست و پنج سالگی رسید از طرف خدای عالمیان ندا رسید که ای انسان…. دور و برت را جمع کن و وصیت و نصیحت خودت را بکن که وقت ارتحال است.

آدمی چون این خطاب از حضرت باری تعالی شنید جامه درید و سیلاب اشک از چشمانش روان شد که ای خالق و صاحب و مالک آدمی، من که برای مردن جوانم. نه بر بندگی تو توانا بودم و نه بر زندگی خویش. عمر رفته ام که نیمی‌اش در خردسالی و نفهمی گذشت، ثلثی اش در نوجوانی و حماقت، و تنها کسریش در جوانی و بالندگی بود. آنقدر که تا خویش را شناختمی و لذت زندگی دانستمی و از حظ های آفرینشت بهره ای چشیدمی ندا در دادی و بانگ رحیل زدی. در حالی که من آماده مردن نیستم و می‌خواهم زندگی کنم.

آدم صورت می‌خراشید و آه می‌کشید و اشک می‌ریخت. در این میان خری از آن حوالی می‌گذشت. چون آدم را به آن حال دید دلش به حال آدم سوخت. آنقدر که زبان گشود و به راز و نیاز افتاد که ای خالق مخلوقات و کاشف مکشوفات… من خرم. همان که آفریده شد تا بار برد. نه توان اسب را دارم تا جولان دهم نه پر پرواز دارم تا بال گشایم و به هر گوشه ای که خواهم روم. انسان غذای مرا می‌دهد و تیمارم می‌کند. من هم بار او را می‌برم و یاریش میدهم. این عمر دراز برای من سودی ندارد. آن وقت که پیر شوم نه توان حمل بار دارم نه توان زندگی تنها… اگر عمرم کمتر از آنی شود که هست برایم بهتر است. بیست سال از عمر من کم کن  و به انسان اضافه کن.

خداوند عالمیان این معامله با خر را پذیرفت و به عمر انسان ۲۰ سال اضافه کرد….

چون آدمی به چهل و پنج سالگی رسید خدا ندا در داد که ای انسان… دور و برت را جمع کن و وصیت و نصیحت خودت را بکن که وقت ارتحال است. آدم چون این ندا شنید صورت خراشید و آه کشید و ناله ها زد که ای خداوند عالمیان و ای داننده اسرار نهان. تو میدانی که من عمری را زحمت کشیدم و جسم خود را فرسودم تا طفلانم بزرگ شوند و بعد از سالیان اکنون می‌خواستم در کنج عافیت بر تخت سعادت تکیه زنم و از حاصل تلاش خود حظ برم و بندگی کنم زیرا که تا امروز فرصتی برای لذت و عبادت نیافتم. کسری از عمر در خردسالی گذشت و چندی در نادانی و قسمتی در غرور و کم تجربگی جوانی… حال که به مرحله ای از فهم رسیدم میخواهی جانم بستانی؟

آدم اشک می‌ریخت و گریه ها می‌کرد…. سگی از آن حوالی می‌گذشت و شاهد ماجرا بود. سگ دلش به حال آدمی سوخت و به گوشه ای رفت و با خدا به نیایش نشست و گفت ای پروردگار جهانیان… ای خالق کون و مکان و ای روزی دهنده هر جنبنده در جهان… سالیانی است که عمر کرده ام و به آدم خدمت کرده‌ام و از مال و خانه و زندگی او محافظت نمودم. شغال را از خانه اش راندم و همبازی کودکانش شدم. امروز من پیر و فرتوت گشته ام. از عمر من کم کن و به عمر انسان بیفزا…

خداوند عالمیان این معامله با سگ را پذیرفت و به عمر انسان ۲۰ سال دیگر اضافه کرد….

تا آدم به شصت و پنج رسید. روزی خدا بانگ برآورد که هان ای انسان… دیگر ترا از مرگ گریزی نیست. دور و برت را جمع کن که وقت رفتن است. آدم که دیگر توان زار زدن نداشت سر بر سجده حق گذاشت و گفت خداوندا آنچه که از تو عمر گرفته ام جز آن بیست و پنج سال اولش مابقی در زحمت دنیا گذشت. سالها همانند خر کار کردم و مابقی را چون سگ در خدمت دیگران بودم. اکنون که نه فرزند خردی دارم که نگران زندگیش باشم و نه غم روزی میخورم و نه حس عاشقی به من فرصتی ده تا بندگی کنم و عبادت ترا کنم زیرا که من از زیانکارانم….

چون آدم در حال نیایش بود میمونی بر شاخه درخت سایه افکنده بر سر آدمی شاهد این نیایش بود…

میمون از حال آدمی منقلب شد و به خداوند گفت:‌ ای قادر بر هر کار… من عمری است که بازیهای خود را کرده‌ام. خوشی کرده‌ام و از این شاخه به آن شاخه پریده‌ام… ورها زده‌ام و سخنهای هجو زیاده گفته ام. به شاخه ها چسبیده‌ام و به زندگی طمع داشتم. این عمربر من کافی است که بیش از آن چیزی برای من ندارد. از عمر من کم کن و به عمر آدم بیفزا….

و اینگونه بود که انسان سالهای دیگری را نیز فرصت یافت تا زنده بماند و چون میمون زشت و بازیگوش و بهانه گیر و وراج  شد و … .

دسته‌بندی شده در: افاضات ]]> http://deltayeghifavoosi.wordpress.com/2011/10/26/%d9%82%d8%b5%d9%87-%d8%b9%d9%85%d8%b1-%d8%a2%d8%af%d9%85%db%8c/feed/ 5 deltayeghifavoosi